Σπανούλης: Το ζόρικο δίλημμα

Το προνόμιο να ορίζεις εσύ τη μοίρα σου

Μπορεί να βρισκόμαστε στα τέλη Μαΐου και οι περισσότεροι μεγάλοι πάγκοι της Ευρώπης να έχουν ήδη κλείσει, όμως για την περίπτωση του Βασίλη Σπανούλη η υπομονή είναι αρετή. Το όνομα, το ειδικό βάρος και η μέχρι τώρα προσεκτική προπονητική του διαδρομή σε Περιστέρι και Μονακό του επιτρέπουν να έχει το πάνω χέρι. Δεν τον επιλέγουν, επιλέγει ο ίδιος, και πλέον καλείται να ζυγίσει πολύ προσεκτικά το επόμενο βήμα της καριέρας του, γνωρίζοντας ότι οι ισορροπίες είναι λεπτές.

Το συναισθηματικό καταφύγιο του Άρη

Από τη μία πλευρά υπάρχει ο Άρης, που του ασκεί ασφυκτική πίεση για να αποσπάσει την υπογραφή του. Οι «κίτρινοι» τικάρουν πολλά κουτάκια, καθώς η παρουσία του κουμπάρου του, Νίκου Ζήση, σε ρόλο GM και η στήριξη της οικογένειας Αντετοκούνμπο δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον, ενώ του επιτρέπουν να βρίσκεται κοντά στην οικογένειά του. Ωστόσο, η απουσία από την Euroleague και η τεράστια οικονομική και αγωνιστική απόσταση από τους δύο «αιωνίους» στην Ελλάδα αποτελούν το μεγάλο τροχοπέδη για τις υψηλές φιλοδοξίες του Σπανούλη.

Η πρόκληση της Euroleague στον Ερυθρό Αστέρα

Από την άλλη, ο Ερυθρός Αστέρας προσφέρει το κορυφαίο επίπεδο της Euroleague, ένα γεμάτο πορτοφόλι και ένα δομημένο ρόστερ, σε μια ομάδα με την οποία υπάρχει παραδοσιακή σύνδεση λόγω Ολυμπιακού. Το περιβάλλον του Βελιγραδίου, όμως, κάθε άλλο παρά ιδανικό μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς η ομάδα δείχνει κολλημένη στο ίδιο σημείο για χρόνια. Οι συνεχείς αλλαγές προπονητών αποδεικνύουν ότι πρόκειται για έναν πάγκο-ηλεκτρική καρέκλα που δεν συγχωρεί το παραμικρό λάθος.

Η επιλογή της αναμονής και η απόφαση της καρδιάς

Φυσικά, για έναν προπονητή του δικού του βεληνεκούς, υπάρχει πάντα και η επιλογή της αναμονής μέχρι να αδειάσει μια ακόμα πιο δελεαστική θέση μέσα στη σεζόν, έστω κι αν αυτό του στερήσει τη δυνατότητα να χτίσει την ομάδα από το μηδέν. Το δίλημμα ανάμεσα στη λογική του Βελιγραδίου και το συναίσθημα της Θεσσαλονίκης είναι ζόρικο. Ο Σπανούλης λειτουργούσε πάντα σαν «ρομπότ» στο παρκέ, αλλά στις μεγάλες αποφάσεις της καριέρας του, τον τελευταίο λόγο είχε πάντα η καρδιά.