Alessandro Zanardi: Ο άνθρωπος που νίκησε το "αδύνατο"

 Στον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, πολλοί οδηγοί θεωρούνται ήρωες για την ταχύτητα τους. Ο Zanardi όμως κέρδισε αυτό τον τίτλο, για τον τρόπο που επέλεξε να ζήσει, όταν η ταχύτητα κόντεψε να του στερήσει τα πάντα.

Τα χρόνια του στη Formula 1 

O Ιταλός έκανε το ντεμπούτο του στη Formula 1 το 1991 με τη Jordan, όπου πήρε τη θέση του Roberto Moreno για τους τελευταίους 3 αγώνες της σεζόν. Ο Zanardi αγωνίστηκε στη Formula 1 μέχρι το 1994 και μετά ξανά επέστρεψε το 1999 για μια χρονιά με τη WIlliams. Το καλύτερο του αποτέλεσμα ήταν μια 6η θέση στο Βραζιλιάνικο Grand Prix του 1993.

Η επιτυχία του στο CART

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη Formula 1, ο Zanardi έλαμψε στις Η.Π.Α. στο πρωτάθλημα CART (Indycar), όπου κατέκτησε 2 συνεχόμενους τίτλους το 1997 και το 1998 και χάρη σε αυτές τις επιτυχίες κατάφερε να επιστρεψει το 1999 στη Formula 1. To 2000 είχε μείνει χωρίς συμβόλαιο, αλλά έκανε μερικές δοκιμές, με την ομάδα του Mo Nunn στην πίστα του Sebring και επέλεξε να αγωνιστεί μαζί τους για τη σεζόν του 2001.

Η στιγμή που άλλαξε για πάντα τη ζωή του

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2001, στην πίστα EuroSpeedway Lausitz της Γερμανίας, η ζωή του Zanardi κρεμάστηκε από μια κλωστή. Μετά από ένα σοκαριστικό ατύχημα, το μονοθέσιό του κόπηκε στα δύο. Ο Alex έχασε και τα δύο του πόδια και το 75% του αίματός του. Οι γιατροί δήλωσαν πως ήταν θαύμα που επέζησε.

Ο Zanardi σε συνέντευξη του σχετικά με τον ακρωτηριασμό των ποδιών του είπε: "Όταν ξύπνησα και είδα ότι δεν είχα πόδια, δεν αναρωτήθηκα γιατί συνέβη σε μένα. Αναρωτήθηκα πως θα κάνω όλα όσα ήθελα να κάνω, χωρίς αυτά".

Η ηρωική επιστροφή

Αντί να τα παρατήσει και να αποσυρθεί, ο Zanardi επαναπροσδιόρισε τον εαυτό του. Σχεδίασε ο ίδιος τα δικά τους τεχνητά μέλη και 2 χρόνια μετά το ατύχημα του, κατάφερε να επιστρέψει στους αγώνες αυτοκινήτων, συμμετέχοντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού το 2003-2004 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού το 2005-2009, όπου πήρε 4 νίκες.

Από τους κινητήρες στα χειρήλατα ποδήλατα

Εκτός από τη συνέχεια της αγωνιστικής του καριέρας στους αγώνες αυτοκινήτου, ο Zanardi ξεκίνησε να αγωνίζεται σε αγώνες handcycling, με στόχο να εκπροσωπήσει την Ιταλία στους θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Τον Σεπτέμβριο του 2011 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στην ατομική χρονομέτρηση της κατηγορίας H4 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παραποδηλασίας Δρόμου της UCI. Τον Σεπτέμβριο του 2012 κέρδισε χρυσά μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου στο ατομικό χρονομέτρημα H4 και στον ατομικό αγώνα δρόμου H4, ακολουθούμενα από ένα ασημένιο μετάλλιο στη μικτή σκυταλοδρομία ομάδων H1-4, και τον Σεπτέμβριο του 2016 κέρδισε ένα χρυσό και ένα ασημένιο μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο του 2016.

Η κληρονομιά του

Το βράδυ της πρωτομαγιάς (η χειρότερη μέρα για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό), ο Alessandro Zanardi έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στο σπίτι του στη Μπολόνια. 

Ο Ιταλός θα μείνει για πάντα στην ιστορία του αθλητισμού, όχι για τα ατυχήματα του, αλλά για την αντίδραση του σε αυτά. Δίδαξε στον κόσμο, ότι η αναπηρία είναι ένας περιορισμός του σώματος και όχι του πνεύματος. Το μήνυμα του είναι σαφές: Η ζωή είναι 10% αυτό που σου συμβαίνει και 90% το πώς ανταποκρίνεσαι σε αυτό.